DBC BOUWT AAN ZIJN BOULODROM>!!

 

Dicht

 

Het is alweer ruim drie maanden geleden! De fundering is gereed, gestort en aan het drogen. Er waren geen problemen en de bekisting heeft het gehouden. Vanuit de States schreef ik het verslag. En daar gaat het verder:

 

Antoon heeft vele foto’s gemaakt en zette die online zodat ik, op afstand van een dikke 6000 km kon volgen wat op de baan gebeurde. De riolering werd aangebracht en in de stromende regen werd de bewapening voor de kantinevloer gelegd. Het was nog steeds nat toen de vloer werd gestort. En toen was het tijd voor een adempauze. De begane grond was klaar en de stalen constructie kon worden afgeleverd.

 

Een mooi schouwspel toen al die bogen en staanders werden gelost op de baan. Prachtig geel geschilderd in Apeldoorn. Jaloers bekijk ik de foto’s op de computer in Chicago. En dan jeuken natuurlijk de vingers, handen en voeten van de vrijwilligers in Deventer. Die bogen moeten omhoog. Er wordt stevig nagedacht over een veilige werkwijze. Met de lift en later met een takel worden de 250 kilo zware bogen op de reeds geplaatste staanders getild. Voorzien van vele adviezen van de “stuurlui” worden de eerste drie bogen geplaatst en getooid met de NJBB-vlag . Het hoogste punt is bereikt. En de (bouwvak)vakantie begint. Het bouwen zal op 1 september weer worden voortgezet. Jaja, maar dat lukt natuurlijk nooit! Er komt een groeiend aantal <illegale> vakantiewerkers die toch verder gaan. De staanders worden opgericht en uitgelijnd. Ze worden met elkaar verbonden door de tussenbalken. De mensen van de vakantieploeg noemen het “voorbereiden op het grote werk!” Iedere bouler kijkt met steeds meer bewondering naar het resultaat. Het begint er op te lijken.

 

Antoon en Kees maken regelmatig foto’s van de vorderingen en activiteiten. Aan het eind van de “bouwvakvakantie”, op 29 september, biedt het bestuur een barbecue aan. Alle vrijwilligers krijgen deze gratis aangeboden. Anderen kunnen tegen een aantrekkelijke onkostenvergoeding ook deelnemen. Zo blijft de clubgeest totaal. Goed initiatief, vaker doen bestuur!  Het is ook niet gering wat die mensen daar voor elkaar maken. Dus een ŕ twee keer per jaar…………, haha.

 

Op 1 september wordt inderdaad weer begonnen met het grote werk. De volgende bogen worden geplaatst. Het systeem is goed uitgedacht. Iedere baanwerker heeft een helm op. De bogen zijn op de plaats gelegd en kunnen een voor een worden opgehesen. In het midden wordt de staalkabel vastgemaakt aan de einden een stuurkoord. Sierd bedient de takel, Theo en Ton bestijgen de ladder met een flinke schroevendraaier. De boog gaat langzaam omhoog tot boven de staanders. De mensen op de grond sturen de flenzen met de gaten grote precisie boven elkaar. Met de schroevendraaier en het wetstaal worden de gaten gefixeerd en kunnen de bouten worden bevestigd. Intussen maakt At boven in de top de staalkabel los en verbindt de nieuwe boog met een tussenbalk aan de reeds staande bogen. Door het monteren van deze verbindingsbalken worden de bogen aan elkaar verankerd. Later zullen hier ook de golfplaten van het dak op worden vastgemaakt. Elke werkdag van de bogenploeg worden twee of drie bogen geplaatst. De ploeg bestaat weer uit een groeiend aantal vrijwilligers. Het werk hoeft niet stil te liggen. Maar wel is er af en toe een rustdag.

 

In Wesepe worden intussen de kozijnen verder afgewerkt en in de grijze grondverf gezet. Johan Gerard en ondergetekende smeren de verf uit. In totaal zeven grote kozijnen, vier kleinere en een deurkozijn. Zwaar en prachtig in elkaar gezet. Hulde Johan en Gerard. Straks komen er vijf aan de kopse kant bij de oprijlaan, kunnen we tijdens het boulen zien wie er aankomt. De andere zes zijn de kozijnen voor de raampartij en de ingang van de kantine. De kleine deur komt in de buitenmuur naast de toekomstige keuken en dient voor de bevoorrading van de keuken.

 

Op de baan gaan we met frisse moed door. Als er elf bogen klaar zijn moeten de laatste zes staanders voor de kantine worden geplaatst. Dat zijn de enige, niet geel geschilderde elementen. Deze zijn namelijk verzinkt en komen straks blijvend buiten in het zicht. Alle gele bogen komen binnen. Ook zichtbaar, clubkleur hč.

Het aantal bogen dat gereed is groeit gestaag. In totaal moeten zo 17 bogen worden opgetakeld. Een intensief en precies werk. Maar met elke boog die staat wordt de hal imposanter. De hal krijgt nu echt vorm. En wat lijkt hij nu groot! En inderdaad het wordt een indrukwekkend geheel en ook heel hoog. Sommigen zeggen; “gewoon zo laten”. En anderen: “we moeten maar eens een “openhaltoernooi” organiseren”. Nou dat leek wel een enorm leuk idee. Echter, zover komt het niet maar wie weet wat nog in het verschiet ligt.

 

Het is het tijd voor de staande palen op de kopse kanten. Daar zitten een paar hele lange bij, van de grond tot boven in de nok van de hal. Het wordt de laatste klus voordat het geraamte van de totale hele hal kan worden gericht. Alles moet nu waterpas en loodrecht worden uitgelijnd. Als we straks scheef gooien mag het immers niet aan de hal liggen. En dat richten lukt uitstekend. We kunnen weer verder. Hoog bovenin moeten de resterende verbindingsbalken worden gemonteerd. Ronald is een van de weinigen die dat durft. Hulde! Met op de grond een aantal zorgzame mensen die de ladder verplaatsen, rechtzetten en de balkjes optakelen voelt hij zich safe. In drie dagen tijd worden ze allemaal bevestigd. En dan worden er een flink aantal kleine klussen uitgevoerd. Alle moeren nalopen, de staanders “onderzadelen” met speciale specie, alle gele elementen met de hogedrukspuit reinigen, de verbindingsbalken voor de kopse kanten op maat maken, tekeningen bestuderen, hier en daar een kromme balk vervangen, enz.

 

En dan! Ze kunnen niet wachten!!! De eerste golfplaten van de binnenste wand worden vastgespijkerd. Twee stuks. Dan is de dag om. Vergeet dus het openhaltoernooi maar, zegt Ton terloops. Kunnen we niet op wachten. In de week die volgt worden de platen van de eerste rijen links en rechts op de plaats gehouden, waterpas gezet en vastgespijkerd. Het lijkt eenvoudig maar het is wel een flinke klus. Dan moet de tweede rij erop. Er wordt een speciaal takelsysteem uitgevonden. Maar de platen, ze passen niet. De straal van de boog in de platen is kleiner dan die van de gele boog. Er volgt overleg met de fa Norel.

 

Op de laatste avond van de najaarscompetitie (Jan en Willem 1, Jopie en Kees 2 en Petra en Ronald 3) vraagt Ton nog even het woord. Na een kort verslag over de vorderingen en stand van zaken rond de bouw vertelt hij dat, in overleg met het bestuur en de firma Norel, is besloten dat twee mensen van Norel de rest van de platen zullen aanbrengen. Dat kost een paar extra centen, maar er zijn te weinig mensen die in de hoogte kunnen werken. Er zou een te grote last op hun schouders neerkomen en alles zou veel te lang gaan duren. Ieder van de aanwezigen is het volledig eens met dit besluit. De twee leading bouwers verwoorden dat zij het min of meer als een teleurstelling ervaren dat dit niet volledig in eigen beheer kan worden uitgevoerd. Hier is men het niet mee eens, haha. Zij krijgen samen met alle overige vrijwilligers een welgemeend en warm applaus voor de tot nu verrichte werkzaamheden en resultaten. Men is benieuwd naar wat gaat komen. En dat geld komt er wel……….. Oh ja, zegt Theo, de mensen van Norel die op de baan zijn wezen kijken vertelden dat er heel precies en kwalitatief uitstekend werk was verricht. Nou, dat kan de bouwploeg mooi in de zak steken.

 

Dan, maandag 12 oktober om half acht! ’s Morgens verschijnen de eerste werkers. Er wordt koffie gezet. Ieder is klaar om te beginnen. Twee ervaren hallenbouwers van Norel verschijnen met hun bus met ladders en gereedschap. Na kort overleg wordt begonnen. Wij zelf zorgen voor de aanvoer van de platen. Nou dat wordt zweten! Wat gaan die mensen snel. Aan het eind van de ochtend zitten er al twee rijen op. Daar blijkt hun ervaring en vakmanschap Geen getakel, gewoon aangeven en elke plaat zweeft als het ware naar de juiste plek. Geen moeilijk gespijker, gewoon effe vastzetten, de rest komt wel vast met de isolatiebalken. Daar zorgen Theo, Jan en Ton voor. Dick slaat alvast de spijkers in de geboorde gaten. Rieks en Gerrit maken de hoge balken op de kop van de hal op maat en monteren ze. Ook dat komt die maandag gereed. Willem en Kees voltooien de zogenaamde “onderzadels”, specievulling onder de stalen palen en bogen.

Aan het eind van de dag hebben de hallenbouwers vier rijen platen aangebracht. En die zijn allemaal door onder andere Cor en Sierd aangereikt aan Peter, die ze balancerend op de richels van de isolatie doorgeeft naar boven.

Op dinsdag gaat het verder met de lichtstraten, dat zijn de doorschijnende platen bovenin. Zo komen er twee in het deel boven de baan. Niet boven de kantine omdat daar een zolder komt.

 

Ook op die dinsdag worden de kozijnen opgehaald uit Wesepe. Die zijn te groot om plat op een aanhanger te worden vervoerd. Maar op een zeer speciale manier zet de vervoersploeg de kozijnen op de aanhanger. En goed gedaan hoor want de politiewagen die we tegenkwamen keerde niet om om ons te bekeuren. Ook een lasercontrole hebben we met de juiste snelheid gepasseerd. In drie ritten waren de eerste acht op de baan. Prima gelukt. Er staan er nog vier in Wesepe te wachten.

 

En dan, aan het eind van de tweede dag dat de hallenbouwers er zijn wordt de laatste dakplaat vastgemaakt en de hal is DICHT.

 

Herhaling:

DE HAL IS DICHT, OVERDEKT, REGENVRIJ, HET BINNENDAK IS DICHT, MOOI HOOR, IN TWEE DAGEN DUS!

 

De ploeg die op dat moment aanwezig is viert het met een glas champagne. Er hoeft dus geen bank te vallen om dat te drinken, je kunt ook iets opbouwen! (grapje).

 

Op woensdag worden de eerste platen voor de buitenkant en de rollen isolatie geleverd, donderdag volgt de rest. Als het werk donderdagmiddag wordt gestopt zitten er al weer twee rijen isolatie en buitenplaten op. Die donderdagavond kan men tijdens de speelavond genieten van de schaduw van de bomen op de wand van de hal. Een mooi plaatje.

Vrijdag is er een gedwongen rustdag. Het waait veel te hard om veilig te kunnen werken. Herfst hč.

 

Tot slot van deze episode het volgende: Ieder die ik in de afgelopen week sprak op de baan zei uit de grond van zijn/haar hart: “Wat een goede beslissing van bestuur en bouwers om dat hoge werk door die professionals te laten uitvoeren”! En dan nog hebben we zelf meer dan genoeg te doen. Wilde ik toch even melden.

En dan nogmaals: voorlopig (17 0ktober 2009) is de hal DICHT!.

 

Kees

 

N.B.:

Ik ben mij ervan bewust dat het opnemen van namen in een verhaaltje als hierboven er zeker toe leidt dat eveneens hardwerkende mensen niet genoemd worden. Het gebruik van namen maakt een verslag echter altijd levendiger en concreter. Maar ik hecht eraan hierbij ook heel veel waardering uit te spreken aan het adres van alle vrijwilligers die (nog) niet genoemd zijn.

Kees.